Dag allen,

we hebben weerde mogelijkheid gevondeneen verhaaltje voor u allen te schrijven. Het laatste teken van leven dat velen van jullie ontvingen was vlak voor onze tocht door het barre doch schone NP Torres del Paine in zuidelijk Chili.

Inmiddels hebben we die tocht overleefd en nog veel meer! Hiephoi, een nieuw verhaal uit de spannende avonturen van Bert en Nelleke!

Eenmaal alle spullen op orde gebracht voor Torres del Paine, uiteindelijk dus ook maar vertrokken. We stapten in en uit de bus naar het park met prachtig weer! Dat beloofde veel. Maar zo grillig als bergen kunnen zijn.. zo erg deden ze ook hun best dat te laten blijken. In het park werd het steeds donkerder en boosaardiger. De boottocht over Lago Pehoe was er een van vele hoogten en diepten. Hoe sommige mensen dan nog van een heerlijk kopje koffie kunnen genieten is ons een raadsel.In Campamento Grande (het eerstebivak voor ons) direct het tentje opgezet, tassen daarin gemikt, één tas meegenomen en lopen maar richting Glaciar Grey. En het werd donkerder en donkerder... regen kwam ook nog om de hoek kijken en werd onze reisgezel voor de ganse tocht door dit prachtige park. De gletsjer hebben we gezien vanaf een prachtig uitzichtpunt. Vandaar rechtsomkeert gemaakt, vanwege het weer: regen en een heuse Westerschelde wind (Nel beweerde dat het nog wel erger was.. dus). Maar heus, we hadden kant-en-klare pannenkoekenmix meegebracht en heerlijk welverdiende pannenkoeken met bastardsuiker verorbert nadeze enerverende eerste dag. De tweede dag. Na snel ons kamp opgebroken en een lekker ontbijt van havermout pap met honing gebruikt te hebben, zijn we wederom gaan lopen. De eerste dag met allebei een flinke tas op onze rug. Door de regen over de modderpaadjes. Een waar spektakel. Eenmaal in de windvallei was het weereindelijk een beetje beter. Maar daar was, zoals de naam al doet vermoeden mensen,wind, veel wind... een tas op je rug doet wonderen... anders waren onze vege lijfjes zo Lago Pehoe ingewaaid. Dit was wel echt erger dan de Westerschelde wind. Af en toe liggen en maar over je heen laten komen was het devies. Een prachtig avontuur kunnen we nu zeggen... maar toen wel even opletten op een berghelling met 200 mtr onder je prachtig meertje Pehoe. Rivieren oversteken zonder brug, vlaktes door, berghellingen bedwingen.. alles wat u wenst.. in de wind. We hebben mensen om zien waaien en mensen gered van de ondergang.Ze waaiden letterlijk van de berg af. Na 25 km in 11 uur gelopen te hebben, eindelijk Campamento Torres bereikt. Onze tent opgezet en slapen maar. Een enerverende tweede dag... De derde dag. We begonnen met regen of beter: we gingen verder met regen, na een stormnacht in ons tentje. Eigenlijk niet geslapen, omdat we ons tentje aan het redden waren.Uiteindelijk toch maar even een beetje rondgelopen die dag en besloten dat principes toch maar bagger zijn. Of je schiet jezelf door de poot of iemand anders.. we gaan terug. Hier is geen lol meer aan. Geld terug gevraagd bij de camping gear verhuur dude. Dat kon. Joehoee.. wij uit eten. Dat is het betere leven. De volgende dag een bus geboekt naar Ushuaia en gaan.

Ushuaia, Tierra del Fuego: El fin del Mundo!! Eindelijk. Een hoogtepuntje in onze reis: de zuidelijkste stad ter wereld, los van Antartica dan. Weer in Argentinie. Eerst hebben we de stad maar eens verkend. Een beetje Bariloche´achtig, iets groter en iets rommeliger. Zondag een wandeltocht naar Glaciar Martial gemaakt, wederom een gletsjer. What can we say: die hebbenwe in NL niet.Erg mooi, wat deels kwam omdat we als eerste boven waren. Het loont dus weer om op tijd uit bed te klimmen. En mensen... sneeuw!! Inmiddels horen we vele mensen uit NL weer piepen dat het nu toch eindelijk genoeg is met de sneeuw (t is wat, dat ongedurige volk... eerst t een, dan t ander)... wij waren er blij mee! Weer naar beneden toen het plebs met de kabelbaanarriveerde en verder genoten van een rustdag. De volgende dag een wandeltocht door NP Tierra del Fuego gemaakt. Een schitterend park met weer een andere vegetatie dan voorheen. En met prachtig weer, schitterend!! Nog een dagje uitrusten en toen met de bus 12 uur terug naar Chili, Punta Arenas.

Eén nachtje geslapen in een vagelijk hostel vol met Israeli´s (die we trouwens overal tegenkwamen in Patagonie.. tot ergenis, wat een lui. Russen stonden op één, Fransen op twee... maar daar is verandering in gekomen... pfft). En in de middag eindelijk eens een ander vervoermiddel dan de bus, namelijk het vliegtuig.. joehoee! Vliegen over de Andes van Punta Arenas naar Santiago. De mooiste vlucht die we ooit gemaakt hebben en dat zijn er al heel wat! Het is een reis vol hoogtepunten! Schitterende vergezichten over gletsjers, bergen, meren en de Patagonische steppe. Prachtig!

Eenmaal in Santiago sloeg de warmte zich als een dekentje om ons heen... heerlijk, we zijn weer ´thuis´. Santiago is een mooie stad. We hadden direct het gevoel hier eerder geweest te zijn. t Voelt vertrouwd. Genoten van het centrum, de oude gebouwen, parken en de Mc Donald´s. Dat we nog ooit eens... nou ja. Santiago is ook samen met Lima de enige stad waar we een visa voor India aan kunnen vragen. Dit hebben we vrijdag dan ook directmaargedaan. Formulieren, een aanwijzing om geld te storten en een verzoek om maandag terug te komen meegekregen. Prima. Alles ingevuld, geld gestort en maandag weer naar de ambassade. Alles in orde en vrijdag terug komen. Morgen dus. We zijn benieuwd en wachten in spanning af!

In de tussentijd zijn we ook nog naar Valparaiso geweest. Het Chileense vakantieoord aan de kust. Een leuke stad gebouwd op 40-nog-wat heuvels. Er hangt weliswaar een beetje een ongure sfeer door de dronkenmensen en vele straathonden die de dag doorkomen met bedelen om eten. Boven op de heuvels is de sfeer een beetje anders, meer bohemien.. want hier wonen de studenten en artiesten. We hebben een huis aldaar van de beroemde Chileense dichter Pablo Negura bezocht en rondgeslenterd door de straten. Na anderhalve dag wilden we weer meer zin aan de dagen geven en toogden we weer naar Santiago. Aldaar rondgeslenderd door de straten en genoten van het mooie weer. Oh ja.. aangifte gedaan bij de politie, want tijdens de vlucht eerder is een plastic tas met electronica gejat uit Bert zijn tas. Niets ernstigs behalve zijn telefoon, maar wel vervelend. Inmiddels het meeste weer nieuw gekocht, aangifte gedaan en de verzekering ingelicht. Bij welke twee dagen waarschijnlijk 3 dagen duren, want nog geen bericht. Ach wat.. we zijn op reis.. who cares!

Lieve trouwe volgers van ons spannende blog, het is weer genoeg voor vandaag. We hebben beiden zin in eten en breien er een eind aan! Geniet al het goede en wees dankbaar!! Ook voor de sneeuw, want als het zomer is vraag je er toch weer om..

Ciao Nelleke en Bert